Mis(s) 2017?!

Een aantal van jullie zullen er vast al van op de hoogte zijn; ik ben 1 van de 8 finalisten voor de Mis(s) verkiezing 2017!! Een missverkiezing voor vrouwen met een handicap. De mooiste en krachtigste vrouw wordt gekroond tot Mis(s) 2017.

PicMonkey Image

Mijn wereld staat sinds dit nieuws op z’n kop!
Bij de inschrijving van deze verkiezing had ik nooit gedacht dat ze mij zouden selecteren…wat een verrassing was het dat ik werd uitgenodigd voor de selectiedag. Bij de selectiedag nog meer verrassingen, ik mocht weer door naar een volgende ronde. Aan het eind van deze dag ging ik vol verbazing naar huis. Ik had het afgesloten en vond het wel mooi geweest .De selectiedag was nogal een lange intensieve dag… daar had ik stiekem niet heel veel zin meer in.

Hahah, grappig eigenlijk, want ik was nog lang niet klaar! Omdat mijn studie en stage echt niet goed gingen (ik kreeg veel klachten, reizen naar stage was veel te ver, vermoeidheid, regelmatig chaggie thuis etc) had ik besloten met de stage te stoppen. Tijd voor mijzelf nemen, dat was het plan. Met dat idee ging ik woensdag 29 maart naar mijn stage. Ik zou een eindgesprek hebben en er een leuke laatste dag van maken. Met de eerste behandeling ging dat ook zo! Wat hadden we een lol….maar toen werd er op de deur geklopt. Ik dacht nog: o een collega die materiaal nodig heeft…. Maar de deur ging niet open. Mijn stagebegeleidster zei toen tegen mij: ‘Janneke, doe jij de deur even open?’ Nou ja, dat deed ik

Ik opende de deur en schrok me rot! Daar stond een hele cameraploeg! Ik snapte er eerst helemaal niks van. Maar toen zag ik een bekende van de selectiedag en viel het kwartje. Ik kreeg een grote gouden envelop in mijn handen gedrukt en moest die voorlezen:
GEFELICITEERD! JE BENT GESELECTEERD VOOR DE LIVESHOW VAN DE MIS(S) VERKIEZING 2017!!

Tranen van blijdschap! Ondertussen ook tranen van angst en boosheid: hoe konden ze nou vandaag langskomen?! Net nu ik zo een belangrijk gesprek wilde hebben….De blijdschap overwon gelukkig. Wat een dag. Bizar. Verrassend. Ongelofelijk.

De stage heb ik inmiddels een paar weekjes later echt stop gezet. Nu heb ik tijd om aan mezelf te werken, op te knappen, energie weer 100% te krijgen.

Verder gaat er veel tijd en energie in de missverkiezing. Afgelopen vrijdag zag ik voor het eerst alle 7 andere missen. Er werden persfoto’s gemaakt en interviews met shownieuws en nu.nl…..een lange vermoeiende dag.

We gaan door, genieten en verwerken van dit nieuws, promoten, en voorbereiden op de liveshow natuurlijk!

Zaterdag avond 6 mei om 20.30 op SBS6. Kijken allemaal en stemmen zou ook heel leuk zijn πŸ™‚

Fleanende krie

Wow, het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst schreef. Blijkbaar heb ik het heel druk gehad…. Zo voelt het echter niet. Naar mijn idee heb ik de laatste weken helemaal niks uitgevoerd, was ik lui en deed mijn lijf niet wat ik wilde. Struggles.

Vandaag voel ik mij redelijk. Op het moment zit ik heerlijk buiten op het balkon van het zonnetje te genieten, rust. Ik heb weekend. Eigenlijk best wel fijn dat ik woensdagen een vreselijk lange stage dag heb maar daarna alweer weekend.
Vorige weken voelde dat wel anders, ik was kapot van stage en kon weinig/tot niks meer doen. Ik had van donderdag tot en met zondag nodig om bij te tanken en ‘s maandags opnieuw aan stage te beginnen. Ik moest zo veel bijtanken dat ik op een gegeven moment niet meer naar stage ging. Ik kon het niet meer aan.

Klote! (Sorry voor mijn woordkeuze af en toe, ik ben nog iewat boos over de situatie). Morgen gesprekken op school om te kijken hoe het nu verder moet met de stage omdat ik inmiddels al redelijk wat uren heb gemist. Mijn stagebegeleidster staat gelukkig open voor alles! Ze staat achter alle keuzes die ik maak en wil mij graag helpen. Dat is echt ontzettend fijn.

Verder, probeer ik van alles weer aan te pakken. Volgens de fysiotherapeut ben ik de afgelopen weken iets te veel aan het onderbelasten geweest en mag ik wel weer minder slapen en meer doen. Dit is lastig. Ik ben bang. Bang om weer een klote periode te krijgen. Bang om chaggie te zijn. Bang om mijn shit op anderen af te reageren. Daarentegen kijk ik er ook positief tegen aan: ik mag dingen doen, ik kan doorgaan, ik hoef mij niet in te houden en kan opzoek gaan naar nieuwe uitdagingen.

Vandaag probeer ik een eerste stap te zetten, weer positief proberen te worden en minder chaggie. Hoe dan: nou ik ben gestart met lezen. Maandag heb ik twee boeken over MS opgehaald van school. Ik dacht laat ik eerst mezelf weer opnieuw leren kennen. Wat is het ook alweer, hoe pak je bepaalde klachten aan, wat kan er gebeuren, etc. Hopelijk helpt dit de komende weken en gaan de gesprekken op school ook goed. We houden de moed er in, of zoals wij Friezen wel zeggen:

In fleanende krie fangt altiid wat (doe je best, dan kun je bereiken wat je wil)P1160051

Als de tijd vliegt, vlieg mee

Jeetje, wat gaat de tijd weer snel. In september nog dacht ik dat ik meer dan genoeg tijd zou hebben om mij rustig aan te oriΓ«nteren op een stage plek voor februari…nu denk ik: ooo shit de sollicitatierondes zijn al gestart en ik weet nog steeds niet wat ik wel of niet aan kan!

Hoog tijd dus om aan te pakken. De eerste dag meelopen is al een feit en de volgende twee staan op de planning. Verder zijn er tientallen mailtjes naar verschillende werkvelden de deur uit. Hopelijk komen er leuke en positieve reacties op terug πŸ™‚

Nu zullen jullie je wel afvragen, waarom niet gewoon direct solliciteren maar eerst nog meelopen als je toch al weet wat je leuk vindt?
True that. Maar dat kan in mijn geval niet. Hier ben ik de afgelopen weken met werk achter gekomen. Ik had voor een periode van 6 weken ontzettend leuk werk bij een callcenter. Ik dacht ‘o callcenter…dat kan toch iedereen, zo vermoeiend kan dat niet zijn’. Wat had ik mij daar in vergist! Werken daar was redelijk vermoeiend, veel verschillende mensen aan de telefoon die toch veel energie kunnen nemen in gesprekken. Het team ondersteunde goed en gaf ons de mogelijkheid om door te stromen naar een andere tak binnen het callcenter. Dit leek mij echt top! Ochtend even meeluisteren en aangenomen….nee, toch niet. Dit was veel te intensief! Ik kon het niet aan.

Helaas. Hierdoor weet ik nu wel dat het verstandig is om eerst ervaring op te doen bij verschillende werkvelden waarin ik stage zou willen lopen. Tot nu toe vinden de meeste logopedisten het goed dat ik het op deze manier wil proberen en krijg ik ook de kans om het te ervaren. Super fijn!

Ik ben benieuwd hoe de komende meeloop dagen nog zullen zijn. Ik ga ze met veel plezier tegemoet en hoop dat ik er een goede keuze door kan maken. Stiekem hoop ik natuurlijk dat ik gewoon een voltijd stage kan lopen ipv twee keer een deeltijd…. Ik voel me nog veel te sterk en te goed om deeltijd te doen en langer bezig te zijn πŸ˜€

Ja, het gaat ontzettend goed met de MS. Eigenlijk al heel lang geen klachten! Zelfs het leren voor de tentamens is nu redelijk te doen….hulp van de revalidatie is er op het moment alleen via de mail. Laten we zo door gaan?!

 

Tattoo

Yesss I finally did it πŸ˜€

Tattoos vond ik altijd al erg mooi en interessant, ik wist ook al heel lang dat ik graag nog een zou willen nemen, maar een passend ontwerp had ik nog nooit gevonden. Er waren heel veel dingen die ik super mooi vond, maar dan niet bij mij vond passen. Daarnaast was ik ook enigszins bang voor het plaatsen….

Twee jaar geleden veranderde dit. Ik kreeg de diagnose MS. In deze periode kwam mijn karakter heel erg sterk naar voren: eenΒ positieve meid die een echte doorzetter is, niet opgeven maar genieten van elke dag en elk moment. Hier wilde ik een tattoo van hebben. Een tattoo met een betekenis die op mij sloeg.

Na een tijdje zoeken kwam ik op een paardenbloem uit. Een paardenbloem is een sterke bloem die zich niet zomaar iets laat zeggen. De paardenbloem vecht door en blijft bestaan (Eigenlijk zoals onkruid; het vergaat niet). Zo voelde ik mij ook, een vechter die blijft doorzetten en niet opgeeft. De pluisjes van de paardenbloem hebben voor mij een andere betekenis; kijk niet achterom, geniet van elk moment en elke dag πŸ™‚ Niet piekeren maar lekker positief πŸ˜€ Gewoon heerlijk met de wind mee vliegen in een lucht zonder zorgen waarin jeΒ er vanzelf wel achter komtΒ waar je belandt.

Mijn idee was duidelijk. Nu moest het nog uitgetekend worden. Dit deed ik zelf πŸ˜€ (augustus 2015)CLllcN1UMAA7ZVJ
Dit is wat ik uiteindelijk had getekend…..Mijn eigen ontwerpje πŸ™‚ Dus naar de tattoo shop! Ik vertelde over mijn idee, wat de betekenis was en waarom ik deze wilde plaatsen. Het ontwerp liet ik achter maar een afspraak maken deed ik nog niet.

Totdat mijn zusje de stap zette en haar tattoo liet plaatsen! Ik ging mee om te kijken en haar te ‘steunen’. Eenmaal daar weer te zijn dacht ik: waar wacht ik eigenlijk op? Nu ik werk heb ik het geld er makkelijk voor πŸ˜€ Zo werd de afspraak gemaakt op 19 maart 2016.

Dat was het gisteren πŸ˜€ Wat ben ik ontzettend blij! πŸ˜€ Waar ik al helemaal blij mee ben is dat de tattoo nog helemaal mijn eigen ontwerp is, wat ik zelf niet had verwacht (ik ging er vanuit dat zij deze nog zouden aanpassen).

P_20160320_140310.1

Tadaaaa the result of my amazing tattoo πŸ˜€ ❀

Open your eyes

 

‘Face reality as it is, not as it was or as you wish it to be’ Β  ~Jack Welch
Een quote die gister mijn ogen deed openen;

Ik had weer een afspraak bij de revalidatie, cognitieve revalidatie. Ik keek er tegenop. Nadat ik een paar weken geleden het tentamen had gehaald was het mij nog niet weer gelukt met school aan de slag te gaan. Daarbij kreeg ik de griep waardoor alles nog meer achteruit ging. Ik was bang voor wat de therapeut daarover zou denken.

Maar er was nog meer waar ik bang voor was, waar ik nachten van wakker heb gelegen, waar ik onbewust stress over had, waar ik over in zat…..

Ik dacht dat alles best goed met mij ging. Dit is ook wat ik de omgeving vertelde wanneer dit mij werd gevraagd. Ik zei dat het goed ging met school, dat ik de achterstanden volledig had ingehaald, dat mijn lichaam weer deed zoals het hoorde, dat ik weer ging startten met sporten etc..

Maar na het gesprek bij de revalidatie gisteren denk ik daar nu anders over. Eigenlijk is het allemaal na de griep iets verslechterd. Ik wilde dat niet zien, ik wil doen wat anderen doen, ik wil met mijn klasgenoten meekomen op school, ik wil niet laten weten dat het verstandiger is om rustiger aan te doen…..

Ik heb besloten om een stap terug te nemen met de studie (eigenlijk stop ik er voor de helft mee). Hopelijk begrijpt de opleiding dit ook en kan ik weer even om mijzelf denken. Vanaf februari start ik met een minor, deze ga ik gewoon lekker volgen. In september 2016 ga ik dan (wanneer dit kan en mag…) opnieuw starten met jaar 3, de theorie. Alles wat ik nu niet heb kunnen doen neem ik dan rustig de tijd voor.

Het is nu even afwachten hoe de opleiding hierop zal reageren.

Naast school zal ik ook meer revalidatie krijgen; logopedie. Het slikken gaat niet goed 😦 Ik merk de laatste tijd dat ik veel moeite heb om bijvoorbeeld vlees weg te krijgen. We gaan eerst kijken of we dit met de hulp van de logopedist kunnen verbeteren. Misschien dat het daarna bij de neuroloog neergelegd wordt (ik hoop het niet).

Rood

Zoals de zon doorbreekt, probeer ik dat ook :)

Zoals de zon doorbreekt, probeer ik dat ook πŸ™‚

Herfst is er weer.
Bomen die prachtig goud kleurende bladeren krijgen, vallende bladeren, regen, geweldige wolkenpartijen, wind, hele harde wind, het wordt fris… wisselvalligheid! Net zoals ik de afgelopen dagen.

Met dit weer komen klachten…voor de meeste mensen niet zo erg, maar voor mij was dit de afgelopen weken wel het geval.
Een paar weken geleden had ik een griepje en was ik ontzettend verkouden. Maar dat ging erg snel voorbij. 2 Dagen rust en ik was er weer boven op; dacht ik. Mijn verkoudheid en keelpijn bleef aanhouden en na een paar dagen werd dit alleen maar erger en erger. Door de keelpijn en het vele hoesten sliep ik ‘s nachts niet meer en daardoor daalde mijn energie level enorm. Overdag moest ik veel moeite doen om de lessen op school vol te houden en daarnaast andere dingen in de vrije tijd te doen.

Dus toch maar naar de dokter. Daar kreeg ik een antibiotica kuur die mij zou moeten helpen. In eerste instantie werkte dit ook…de keelpijn ging al snel voorbij.
Maar de volgende dag werd ik met een schrik wakker; ik zag er volgens mijn zusje uit als: ‘de rode hulk’. Bij toneel die avond hadden ze een nieuwe versie van kabouter spillebeen: ‘Janneke, wit met rode stippen’.
Mijn hele lichaam was ineens rood. Knal rood! En na enige tijd begon het ontzettend te jeuken! Ik werd er gek van. School hield ik niet hele dagen vol. Toch maar weer naar de dokter.
Het was een reactie van de antiB. WHY?! Hoezo heb ik altijd van die vreselijk irritante bijwerkingen van zulke simpele medicijnen? Ugh….

Inmiddels gaat het een stuk beter en is mijn huid niet meer ‘rood’, niet meer ‘wit als een spook’ maar eindelijk weer ‘normaal’. Lichamelijk voel ik mij ook een stuk fitter.

Zo fit zelfs, dat ik een trainingsschema voor mijzelf heb opgesteld. Een schema waarin ik elke dag bepaalde oefeningen doe. Om mijn lichaam en conditie fit te houden πŸ™‚
Dit doe ik omdat ik er gek van word dat ik weinig deed/kon; ik wil mijzelf uitdagen, grenzen proberen te verleggen (zonder er overheen te gaan)

Tot nu toe gaat het prima! De eerste week van mijn trainingsschema zit er op πŸ˜€ Mijn lichaam heeft er nog steeds zin in. Plus, ik heb 3x in de week een ‘vaste baan’ waarbij ik van 05.45-07.30 moet werken. Ook dit gaat prima πŸ˜€ Ik voel me goed!

A.s. woensdagmiddag heb ik mijn eerste afspraak bij de revalidatie in Beatrixoord, Haren. Ik ben benieuwd hoe het daar is. Ik ben ook benieuwd hoe zij erover denken dat ik zo lekker actief bezig ben…. We gaan het horen πŸ™‚

“A tear is made of; 1% water, 99% feelings”

Dan zijn er zomaar alweer 2 weken school voorbij. Twee weken waarin ik maar 4 dagen les had, maar toch heel lang nodig had om bij te komen.
Maandag en dinsdag les, maar de rest van de week rusten om weer op niveau te komen…zo moe, en dan komen de emoties er nog bij

Afgelopen weekend ben ik definitief verhuisd naar de woonboot πŸ˜€ Echt top! Maar nu merk ik pas hoeveel energie ik daarin heb gestoken.Afgelopen maandag kwam ik thuis na school, ik ging zitten op de bank, en bam; tranen en nog meer tranen…..ze bleven maar stromen….
Zomaar uit het niets. Ze bleven maar stromen. Het rare was dat ik me niet verdrietig voelde. Ik voelde me ontzettend leeg; alle energie was op! Maar ook gelukkig; eindelijk de verhuizing achter de rug, school weer opgepakt!

Het bleef niet alleen bij die ene dag; ik kon zo op elk moment van de dag ineens in huilen uitbarsten…zonder reden…en dan bleven ze maar weer stromen…

Nu heb ik van de psycholoog een dagboek voor het bijhouden van mijn gedachten. Het is lastig om elke keer nadat ik een bepaalde situatie met extreme gevoelens heb op te schrijven omdat ik daarna weer met hele andere dingen bezig ben. Maar ik merk wel tijdens de behandelingen wanneer we het over het dagboek hebben dat het fijn is. Het is fijn om er met iemand over te spreken.

Volgens de psycho ben ik nu al zo lang bezig geweest met mezelf ‘sterk’ te houden, mezelf ‘goed’ te houden tijdens alle lastige gebeurtenissen….dat heeft de energie voorraad opgemaakt. Mijn lichaam laat mij dat merken door een waterval aan tranen los te laten. Alle emoties, alle gevoelens er uit. Zoals de titel ook al zegt: a tear is made of 1% water, 99% feelings; er gaan miljoenen gevoelens door me heen. Emotioneel ‘dingetje’ is mn bijnaam dan de laatste dagen ook wel, hahah.

Aan de ene kant ben ik wel blij dat het gebeurd…maar aan de andere kant ben ik bang dat anderen er mee gaan zitten. Iedereen heeft vaak al snel een gevoel dat er iets met iemand is wanneer die persoon aan het huilen is, je wil ze dan vaak helpen, en gaat je soms schuldig voelen. Ik hoop maar dat mijn omgeving begrijpt dat ze er niks aan kunnen doen dit keer πŸ™‚

Verwerking….

20 April…de laatste keer dat ik een bericht schreef… Op dat moment was er veel gaande; vitaminetekort, aanvallen met roodheid, het laatste blok van jaar 2, moeilijke keuzes, revalidatie….

Nu zijn we al bijna halverwege augustus, de vakantie is voorbij gevlogen! Jammer, want nu komt voor mij de harde waarheid steeds dichterbij. Hoe dichterbij de eerste lesdag, hoe meer ik aan mezelf merk dat ik nog lang niet alles heb verwerkt…

Al sinds het begin van de vakantie heb ik cognitieve revalidatie. Het is de bedoeling dat ik met die hulp de theorie voor school weer kan oppakken. Maar tot nu toe zit er nog niet veel verbetering in. Daarbij merk ik aan mezelf dat ik er steeds negatiever over nadenk. Ik twijfel veel meer over keuzes die ik moet maken… Steeds vaker weet ik niet meer hoe ik daarmee om moet gaan…

Om die dingen in mijn hoofd weer goed op een rijtje te krijgen zal ik binnenkort hulp van de psycholoog krijgen. Waarschijnlijk is het dan het beste om nog een stap terug te nemen met school. WAT IK NIET WIL! Ik wil zijn zoals alle andere studenten; gewoon alles kunnen volgen en meedoen (een beetje achterstand oplopen is daarbij niet erg). Maar dat gaat voor mij niet op…

Hierdoor merk ik wel dat ik het verhaal MS nog lang niet verwerkt heb. Lichamelijk wel (denk ik) maar cognitief blijkbaar nog niet πŸ˜₯

We zullen zien hoe het de komende tijd gaat…

Nog even doorzetten…

Het is nu maandag middag 20 april, het zonnetje schijnt heerlijk, ik zit buiten aan het water te schrijven πŸ™‚

Vanochtend was de start van het nieuwe/ alweer laatste blok van dit jaar (jaar 2). Een blok waar ik redelijk zin in heb, maar waar ik ook erg over in zit…. Ik moet er erg veel voor doen, maar ik ben al een aantal weken niet meer zo fit….

Vitamine tekort
Vanaf begin maart heb merkte ik weer dat ik weinig energie had om dingen te doen. Het liefst sliep ik de hele dag, ik versliep me regelmatig voor lessen, huiswerkopdrachten was ik te moe voor…
Ik had ook vaker lichte MS klachten; mijn handen tintelden weer regelmatig, mijn benen waren weer vaker gevoelloos, en heel af en toe werd ik weer wakker met dubbel zien…
Eind maart had ik weer een afspraak bij de homeopaat waar ik mijn verhaal deed. Haar reactie was direct duidelijk: bij een ‘gezond’ iemand zou je dit een winter- dip noemen… maar bij mij lag dit toch anders. De MS zou mijn voorraad aan vitamines aan het opmaken zijn, en mijn lichaam kon dit niet volledig aanvullen. (Als ik dit niet aanvulde kon ik weer een nieuwe Schub krijgen) Vandaar alle kleine klachtjes….Dus hier kreeg ik een hele lijst aan vitamines mee die ik kon aanschaffen. Erg fijn natuurlijk, ik ben al zo een geweldige pillen slikker! :s

Inmiddels ben ik in de 4e week met het gebruiken van de vitamines. Afgelopen week moest ik bellen over het resultaat..maar door alle drukte van school merk ik er nog weinig van. Ik kan nog steeds de hele dag op bed liggen/slapen en moe blijven. Eigenlijk vind ik dat best logisch… 2 weken lang met tentamens bezig geweest, toetsen maken, portfolio’s en verslagen schrijven, herkansingen maken… Dat is nu wel voorbij, maar tijd om bij te komen is er nog niet geweest nu het nieuwe blok alweer van start gaat.

Opnieuw helemaal rood..
Afgelopen donderdag had ik ineens weer een hele heftige ‘aanval’ van roodheid… Ik voelde me net alsof ik helemaal was verbrand, alles was rood. Alleen mijn romp was nog niet rood. Ik had er wel vaker last van, maar dan was dit na maximaal een kwartier ook weer voorbij… Nu was het na een uur nog niet verminderd! Uit paniek heb ik het ziekenhuis gebeld, ik had advies nodig! De MS verpleegkundige en de neuroloog verwachtten dat het door een verminderde weerstand kwam…en omdat ik nu in Groningen was vonden zij het onnodig dat ik langs kwam in Drachten (het was dan waarschijnlijk ook niet meer zichtbaar). Als ik er een volgende keer weer zo heftig last van had moest ik direct langskomen. Na een dikke 2 uren was het eindelijk verminderd πŸ™‚
De afgelopen dagen heb ik er gelukkig geen last meer van gehad.

Nieuw blok, moeilijke keuzes
Nu dus een nieuw blok. Een blok waarin weer veel gedaan moet worden. Omdat ik de laatste weken niet helemaal fit ben en meerdere kleine klachtjes heb ben ik bang dat het mij niet gaat lukken…. Daar komt bij dat we aan het eind van deze periode ons alvast moeten inschrijven voor het 3e jaar.
Mijn plan was in het 3e jaar de lessen te volgen, en daarbij alvast een project of stage te lopen. Nu weet ik niet of dat plan nog haalbaar is…. Ik weet nog niet of ik alles van dit jaar heb gehaald. Daarnaast zijn er dingen die ik dit jaar heb overgeslagen om tijd voor mijzelf te hebben… dat moet ik volgend jaar extra inhalen….
De eerste twee blokken volgend jaar volgen we nog gewoon les, maar daarna gaat de ‘afstudeerfase’ in…casestudies schrijven, projecten, onderzoeken, stage etc…

Misschien is het verstandiger nu een jaar voor mezelf te kiezen, en toch een jaar langer over de opleiding te doen…Iets waar ik het liefst niet aan denk… ik ben een doorzetter, ik hou niet van opgeven
Maar nog een keer in het ziekenhuis liggen heb ik ook geen behoefte aan…

Ik hoop dit blok goed door te komen, ik ga er in ieder geval mijn best voor doen. Ik denk er over na om de hulp van de revalidatie weer in te schakelen. Zodat ik samen met de maatschappelijk werkster of de neuroloog een leer plan of iets dergelijks kan opstellen waardoor het makkelijker voor mij wordt. Mijn school vrienden steunen mij ook door dik en dun, maar ook naast school word ik goed gesteund πŸ™‚

Ook al gaat alles lichamelijk nu even wat minder dan normaal en heb ik moeite met school; ik blijf elke dag genieten! Ik probeer het mooie in elke dag te zien, volgens mij werkt dat bij mij erg positief! Daardoor heb ik zin in de moeilijke dingen en loop ik er niet voor weg… ik sta open voor alle mogelijkheden, ook al zijn ze niet altijd even leuk…